06
Feb
10

Die laaste aflewering

12 Junie 2009

Bashing innie boendoes impliseer dat ek die boendoes – dit wil sê, Afrika – geniet.  Ek het. ‘n Paar dae gelede het ek nog baie filosofies oor Afrika geraak.  Dit het alles verander.  Binne 10 sekondes.  Ek trek alles terug wat ek sedert Oktober 2007 op hierdie blog oor idilliese Afrika kwytgeraak het.  Hierdie gaan ook my laaste inskrywing op dié blog wees.  Van hier gaan ek verkas na ‘n ander blog.  Een wat nie donnerse kremetarte en Afrika-sonsondergange uitbeeld nie.  Ek gaan selfs die comments oop los vir die wat sout in die wonde wil vryf, en vir dié wat my ‘n verraaier wil noem.  Om die waarheid te sê, ek gee nie om wié my wát wil noem nie.

Ek gaan nie uitbrei op die lang storie nie.  Die kort storie is dat ek en Pieter se paspoorte by die Oshikango-grenspos (Namibiese kant) gesteel is.  Saam met AL ons geld en twee selfone.  Gelukkig het ‘n engeltjie gesorg dat die een foon wat roaming is, nie gesteel is nie.  Daarmee kon ek hulp soek, want die #$%^%$#$% South African High Commission in #$%^%$#$%$ Windhoek het nie ‘n saak met jou nie.  Al sit jy op die Namibië/Angola border, is dit JOU probleem hoe jy,  sonder geld,  in Windhoek gaan kom om aansoek te doen vir ‘n noodpaspoort (wat N$81 kos) om jou uit daardie godverlate plek te kry.  Nee, dis maklik om ‘n bedelaar in ‘n vreemde land te word as jy nie geld het nie.  Jou eie land gaan verseker nie onkostes aangaan om jou daar weg te kry nie.  En hou tog net in ag, hulle operate ook net van 8h15 tot 12h15.  So, al kom jy 14hoo uiteindelik van Oshikango daar aan, moet jy maar êrens vir jou ‘n slaapplekkie soek en aanhang vir die 3 tot 5 dae tot die kosbare stukkie papier daar arriveer.

Gelukkig vir ons:  ons het die paspoorte binne 24 uur gekry.  Gelukkig vir ons:  danksy ‘n roaming foon kon ons die nodige hulp kry.  Dit was nie vir ons nodig om op straat te sit nie.  Engele is tog nog om ons.  Joe Botha.  Dianne de Beer.  Tom McClean.  Julle het nie ‘n idee wie hulle is nie, maar hulle was die verskil tussen gestrand in Windhoek en terug by die huis.

Of eerder, ek en Pieter is terug by die huis.  My arme man is nog steeds op die pad, hopelik vanaand by Otavi.  Fortyfour sluk diesel asof dit uit die mode gaan, en is skielik bitter moeg en stadig.  Ek sal eers kan ontspan as hy veilig by die huis is. Of ten minste oor die grens.  Nou voel dit asof dit nog ‘n ewigheid gaan wees.

Ek is klaar met Afrika.  Ek is klaar met hierdie blog.  Ek is nie meer Boendoe nie.


0 Responses to “Die laaste aflewering”



  1. Lewer Kommentaar

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Change )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Change )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Change )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: